Όχλος

«Ο Ναπολέων έλεγε πως μόνο μια σοβαρή μορφή ρητορικής υπάρχει: η επανάληψη. Το καθιερωμένο πράγμα καταλήγει με την επανάληψη να καθιερωθεί σαν μια αποδεδειγμένη αλήθεια ...;»

(Έτσι δεν έλεγαν και οι Ναζί;)

« ...η λέξη όχλος αντιπροσωπεύει μία συγκέντρωση οιωνδήποτε ατόμων, αδιάφορο ποια είναι η εθνικότητά τους, το επάγγελμά τους ή το φύλο τους ...;.Η εξαφάνιση της συνειδητής προσωπικότητας και ο προσανατολισμός των συναισθημάτων και των σκέψεων προς μία κατεύθυνση, πρώτα γνωρίσματα του όχλου που αρχίζει να οργανώνεται, δεν επιβάλλουν πάντοτε την παρουσία πολλών ατόμων ...; όποια και
να είναι τα άτομα που τον συγκροτούν, οσοδήποτε όμοιο ή ανόμοιο είναι το είδος της ζωής τους, ή η νοημοσύνη τους, μόνο το γεγονός πως μεταμορφώθηκαν σε όχλο, τα προικίζει με ένα είδος ομαδικής ψυχής, που τους κάνει να σκέφτονται και να δρουν με τρόπο διαφορετικό από εκείνον που θα σκεφτόταν ή θα δρούσε το καθένα άτομο ξεχωριστά ...;οι νοητικές ικανότητες και η ατομικότητα των ανθρώπων εξαφανίζονται ...; Μόνος του μπορεί να ήταν ίσως ένας καλλιεργημένος άνθρωπος, στον όχλο όμως γίνεται ενστικτωδώς ον και συνεπώς βάρβαρος ...; Από τη στιγμή που συνενώνεται ορισμένος αριθμός ζωντανών όντων, είτε πρόκειται για κοπάδι ζώων ή για όχλο ανθρώπων, τοποθετούνται από ένστικτο υπό την εξουσία ενός αρχηγού δηλαδή ενός δημαγωγού. Οι δημαγωγοί ελάχιστα είναι οξυδερκείς ...;Προέρχονται προπάντων από τους νευρωτικούς, τους ημιανισόρροπους που αγγίζουν τα όρια της παραφροσύνης ...;Συχνά είναι ικανοί ρήτορες που επιδιώκουν μόνο τα προσωπικά τους συμφέροντα και ζητούν να πείσουν τον όχλο, κολακεύοντας τα ταπεινά του ένστικτα ...;

Εκλογικοί Όχλοι: ...;Το πρώτο από τα προσόντα που πρέπει να έχει ο υποψήφιος είναι το γόητρο ...;Το γνώρισμα του γοήτρου είναι να εμποδίζει να βλέπουμε τα πράγματα όπως είναι ...;Το γόητρο δεν είναι όμως αρκετό ...;Ο εκλογέας επιμένει να θέλει να του κολακεύουν τις επιθυμίες και τις ματαιοδοξίες του. Ο υποψήφιος πρέπει να τον φορτώσει με τερατώδεις κολακείες και να μη διστάσει να του δώσει τις πιο φανταστικές υποσχέσεις ...;Μπορεί να υποσχεθεί άφοβα τις πιο σημαντικές και υπερβολικές μεταρρυθμίσεις. Οι υπερβολές αυτές προκαλούν μεγάλη εντύπωση και δεν είναι καθόλου υποχρεωτικές για το μέλλον. Ο εκλογέας δεν ενδιαφέρεται ύστερα να μάθει αν ο εκλεγείς φάνηκε συνεπής προς τα όσα υποσχέθηκε και για τα οποία εκλέχτηκε ...;Ο υποψήφιος που ξέρει να καθοδηγεί τους όχλους χρησιμοποιεί εκφράσεις και λέξεις σαν κι αυτές: το άτιμο το κεφάλαιο, οι πρόστυχοι εκμεταλλευτές, ο θαυμάσιος εργάτης, η κοινωνικοποίηση του πλούτου, δημοκρατία, σοσιαλισμός, ισότητα, ελευθερία κ.λπ»  (Σχόλιο δικό μου:Τι μου θυμίζει βρε παιδί μου, τι μου θυμίζει...!!!)

(Γουσταύος Λε Μπον «Η ψυχολογία των Όχλων» εκδόσεις ΜΑΡΗ».

Το βιβλίο γράφτηκε το 1895 και ποτέ ίσως δεν ήταν πιο επίκαιρο από σήμερα. Να λοιπόν πως καταφέρνουν όλοι οι δημαγωγοί-πολιτικοί να μας χειραγωγούν και να μας «φέρνουν εκεί που αυτοί θέλουν». Και το μπορούν φυσικά, αφού εμείς βολευόμαστε να είμαστε όχλος κι όχι άτομα με κρίση και λογική, με νοημοσύνη και άποψη. Μας αρέσει να μαζευόμαστε και να κουνάμε σημαίες και να εκστασιαζόμαστε με όποια ηλιθιότητα ξεστομίζει ο κάθε υποψήφιος ή ο κάθε αρχηγός κόμματος. Κι εμείς ζητωκραυγάζουμε, πανευτυχές κοπάδι διπόδων που βρήκε τον αρχηγό του. Κι όταν αυτός, που εμείς εκλέξαμε, αποδεικνύεται μια «πατάτα και μισή» πολύ ξαφνιαζόμαστε! Όχλος, χυλός μέσα στον οποίο δεν χρειάζεται να κουραστούμε με σκέψη, με βούληση, με σύνεση. Χυλός! και πάμε όπου μας πάει ο κάθε άχρηστος που ξέρει να φωνάζει πιο δυνατά. Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί πάμε «κατά διαόλου».

Ακόμη πιο θλιβερό είναι όταν ο καθένας μας χωριστά διακατέχεται από τη νοοτροπία του όχλου. Παράδειγμα: βάδιζα στο πεζοδρόμιο με τον σκύλο μου, όταν ένα αυτοκίνητο ανεβαίνει στο πεζοδρόμιο και παρκάρει ακριβώς μπροστά μας, Στο τσακ αποφύγαμε τις ρόδες του. Ο οδηγός με κοιτάει, τον κοιτάω κι εγώ και λέω: τι ωραίαααα!!! Κι εκείνος μου απαντάει: έτσι κάνουν όλοι! Κομμάτι άμορφο μιας άμορφης και χυλώδους μάζας, ο οδηγός δεν επιθυμούσε να είναι ούτε πρόσωπο με δική του κρίση ούτε άτομο με δική του ευθύνη. Τον βόλευε να είναι ένας άμορφος λαπάς. Κι αυτός είναι πατέρας και ετοιμάζει τα μελλοντικά μέλη αυτής της κοινωνίας, που δεν καταλαβαίνω γιατί τη λέμε "κοινωνία" αφού κανείς μας δεν "κοινωνεί" με τίποτα και με κανέναν.