Ο πρώτος Αμερικανός μαύρος που κατάφερε να κερδίσει τη προεδρία της χώρας του, υποσχέθηκε ριζικές αλλαγές σε μια εποχή όμως που κανένας, όσο καλοπροαίρετος ή χαρισματικός, δεν θα μπορούσε να αλλάξει τη καταστροφική πορεία που ακολουθεί αυτή η χώρα
εδώ και 30 χρόνια. Φέτος το καλοκαίρι, οι Αμερικανοί είναι φοβισμένοι. Πάνω από 100.000 δηλώνουν πτώχευση κάθε χρόνο. Τρία εκατομμύρια ιδιοκτήτες αντιμετωπίζουν τη κατάσχεση των κατοικιών τους μέσα στο χρόνο. Αν προσθέσουμε και τα 2.8 εκατομμύρια αυτών που τα σπίτια τους ήδη κατασχέθηκαν, βλέπουμε πως κύλισε ο πρώτος χρόνος της προεδρίας Ομπάμα.
Σχεδόν επτά εκατομμύρια Αμερικανοί είναι άνεργοι τον τελευταίο χρόνο ή και περισσότερο. Αν προστεθούν και αυτοί που σταμάτησαν πλέον να ψάχνουν για εργασία, και αυτοί που εργάζονται με καθεστώς μερικής απασχόλησης, το σύνολο των ανέργων αγγίζει τα 20 εκατομμύρια. Οι φοβισμένοι γίνονται παράλογοι. Το ίδιο και οι ρατσιστές. Ο Ομπάμα αποτελεί εύκολο στόχο διάφορων τρελαμένων. Ένα σοβαρό ποσοστό Αμερικανών, τον θεωρεί σοσιαλιστή, μια παράλογη κατηγορία, αφού ο Ομπάμα σέβεται απόλυτα το καπιταλιστικό σύστημα. Λατρεύει τα γεράκια της Wall Street που χρηματοδότησαν με τεράστια ποσά τη προεκλογική του εκστρατεία. Η φοβερή οικολογική καταστροφή του Κόλπου του Μεξικού ξεκίνησε άλλωστε, από το πράσινο φως που ο πρόεδρος και ο υπουργός Εσωτερικών του έδωσαν στη ΒΡ.
Δεν φταίει ο Ομπάμα για τη λανθασμένη πολιτική που ακολούθησαν οι προκάτοχοί του επί 30 σχεδόν χρόνια, εξάγοντας μόνιμες θέσεις εργασίας στον τρίτο κόσμο. Οι εργασίες που σήμερα ψάχνουν απεγνωσμένα οι Αμερικανοί, δεν υπάρχουν πια στις ΗΠΑ. Βρίσκονται στη Κίνα, στη Ταϊβάν, στο Βιετνάμ, στην Ινδία και στην Ινδονησία. Και κανένα πρόγραμμα κινήτρων, όπως το να δίνονται χρήματα σε εργολάβους για να επισκευάζουν τους εθνικούς δρόμους, δεν πρόκειται να φέρει αυτές τις δουλειές πίσω στην Αμερική. Οι πιο εξειδικευμένοι εργάτες της αμερικανικής βιομηχανίας, οι λεγόμενοι «αριστοκράτες», σήμερα ψήνουν μπιφτέκια με το κατώτατο ημερομίσθιο, επειδή οι αμερικανικές επιχειρήσεις αποφάσισαν να στείλουν τις εργασίες τους στο Guangzhou, με την έγκριση των πολιτικών που πλημμύρισαν από χρήματα των λομπιστών του «ελεύθερου εμπορίου».
Δεν φταίει ο Ομπάμα που εδώ και 30 χρόνια όλο και περισσότερα χρήματα πάνε στη κορυφή της κοινωνικής πυραμίδας, με αποτέλεσμα η Αμερική να επιστρέψει εκεί που ήταν το 1880, ένα έθνος εξαθλιωμένων και εκατομμυριούχων. Δεν φταίει ο Ομπάμα που κάθε φορολογική ελάφρυνση, κάθε νόμος, κάθε δικαστική απόφαση, γέρνει πάντα υπέρ των πλούσιων και ισχυρών. Αυτή ήταν η νεοφιλελεύθερη Αμερική από τις αρχές του 1970.
Ο Ομπάμα όμως φταίει επειδή δεν το κατάλαβε. Από την αρχή κολάκεψε τους ψηφοφόρους με ύμνους για το μεγαλείο τους, χωρίς να αντιληφθεί τη πολιτική και οικονομική διαφθορά που έπληττε τη χώρα και την αντίσταση την οποία θα συναντούσε αν προσπαθούσε να τα βάλει με τα συμφέροντα. Εν ολίγοις, τους υποσχέθηκε «ελευθέρας» στο μέλλον, και τώρα η υπόσχεση αυτή μοιάζει κενή.
Ο Ομπάμα φταίει διότι στον επικοινωνιακό τομέα, δεν μπορεί να εμπνεύσει και να συσπειρώσει το έθνος εναντίον των φόβων του. Από μικρός έχει εκπαιδευτεί έτσι ώστε να μη μοιάζει με έναν ακόμη θυμωμένο μαύρο που θα φόβιζε τους φίλους του στο Harvard ή τους επιχειρηματικούς του πάτρωνες. Ο συγκροτημένος αυτοέλεγχος αποτέλεσε το διαβατήριο του στους φύλακες του συστήματος, οι οποίοι ήταν σε μια απεγνωσμένη αναζήτηση ενός συμβολικού ηγέτη, που θα μπορούσε να επαναφέρει την χαμένη αξιοπιστία της χώρας σε έναν κόσμο που είχε βιώσει την εφιαλτική προεδρία του Bush.
Σήμερα λοιπόν, οι Αμερικανοί, σε όλο και μεγαλύτερους αριθμούς έπαψαν να εμπιστεύονται τον πρόεδρό τους. Για πρώτη φορά, οι αρνητικές κριτικές ξεπερνούν τις θετικές στις δημοσκοπήσεις. Ο Ομπάμα έπαψε να εμπνέει. Τα ποσοστά στήριξης του έπεσαν κάτω από το 40%. Το χάρισμα που είχε να απευθύνεται τόσο στους πλούσιους όσο και στους απλούς εργάτες, τώρα δείχνει σαν μια ακόμη απλή καιροσκοπική πολιτική. Η δέσμευσή του να εξοντώσει την al-Qaeda στο Αφγανιστάν, αντικαταστάθηκε από μια καταστροφική στρατιωτική εκστρατεία την οποία όμως απεχθάνεται η συντριπτική πλειονότητα των Αμερικανών πολιτών.
Οι δημοσκοπήσεις προαναγγέλλουν πανωλεθρία. Όπως όλα δείχνουν, οι Ρεπουμπλικάνοι θα σαρώσουν στις εκλογές του Κογκρέσου. Η διάθεση των ψηφοφόρων είναι τόσο αντιφατική, που αν και οι περισσότεροι πιστεύουν πως οι Δημοκρατικοί έχουν σωστότερες λύσεις για τα οικονομικά της χώρας, παρόλα αυτά θα τους καταψηφίσουν τον Νοέμβριο, μόνο και μόνο για να τους ξεφορτωθούν.
Ο Ομπάμα, σε αυτή τη δύσκολη φάση που περνάει, αναζήτησε τις συμβουλές του Bill Clinton. Αν αυτός είναι ειλικρινής, θα πρέπει να θυμίσει στον πρόεδρο τα δικά του αποτυχημένα σχέδια για προοδευτικές μεταρρυθμίσεις στον τομέα της υγείας το 1993. Η αποτυχία ήταν τόσο μεγάλη που τον Αύγουστο του `93 ο Clinton είχε καταφύγει στον Ρεπουμπλικάνο David Gergen, για να λειτουργήσει τον Λευκό Οίκο.
Ο Ομπάμα έχασε την μεγάλη ευκαιρία του πέρσι, όταν έπρεπε και μπορούσε να κάνει την απασχόληση και την οικονομική μεταρρύθμιση τις απόλυτες προτεραιότητες του. Αυτό είναι στο οποίο έλπιζαν οι ψηφοφόροι. Ο Ομπάμα όπως παρασύρθηκε από τη γοητεία οικονομικών συμβούλων του, που αποτελούν υποχείρια των τραπεζών, και ρίχτηκε στη θάλασσα της αναμόρφωσης της δημόσιας υγείας, καταναλώνοντας το χρόνο του χωρίς κανένα αποτέλεσμα.
Τι είναι αυτό που θα μπορούσε να σώσει τον Ομπάμα τώρα; Είναι πολύ δύσκολο να βρεθεί κάτι. Και αν και είναι ακόμη πολύ νωρίς, μάλλον ισχύει αυτό που είπε η Marlene Dietrich στον Orson Welles στη ταινία Touch of Evil: «Το μέλλον σου έχει φαγωθεί ήδη».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου